de platenkast - Pascal Demey

Poetsen op Zweedse power metal

We treffen Pascal thuis, scrollend door zijn Spotify-playlist. Cd’s speelt hij nog maar zelden. Toch herinnert hij zich nog goed waar en wanneer hij zijn eerste exemplaren kocht. ‘Bij Marksound natuurlijk, de eerste week dat ik een cd-speler had! En het waren er meteen twee: Revenge van Eurythmics en Sultans of Swing van Dire Straits.’

Met zijn vriendengroep bezocht hij toen vooral jeugdhuizen in de buurt, zoals De Villa, waar hij tot zijn 29e in het bestuur zou zitten. ‘Het was de tijd dat de dancings aan het opkomen waren. Sommigen gingen daar dansen, maar mijn vriendengroep kwam uit de Chiro en wij gingen naar De Villa, waar we fuiven en andere gezellige avonden organiseerden. De muziek van Eurythmics staat een beetje voor die periode. Ik herinner me veel new wave en eightiesmuziek, Neon Judgement bijvoorbeeld. En als ik Suicide Blonde van INXS mixte met Front 242 liep de dansvloer vol en kreeg ik achteraf complimenten.’

Knopfler

Een echte kenner noemt hij zichzelf niet. ‘Weet je dat ik er tot twee jaar geleden van overtuigd was dat Dire Straits een Duitse band was? Met zanger Mark Knopfler, weet je wel. (lacht) Van The Scorpions, die ook erg populair waren, wist ik dat ze uit Duitsland kwamen, dus het had gekund.’

Zelf speelt hij geen gitaar, maar drums. ‘Eerst ging ik naar de muziekschool en tot vorig jaar naar de harmonie, maar ze zijn er helaas mee gestopt. Ik heb goede herinneringen aan de drumlessen van Jean-Philippe Komac, die ooit in de band van Johan Verminnen speelde en Ben Crabbé vervangen heeft bij De Kreuners. We hebben zijn Queen-coverband Mercury Rising nog uitgenodigd in de Lijsterbes.’

Hardrock

Gevraagd naar zijn muzikale voorkeur zweert hij bij de gevestigde waarden uit de rock en de hardrock. ‘Deep Purple was mijn favoriet. Vooral Made in Japan, met die lange drumsolo van Ian Paice.’ Ook de klassiekers van Iron Maiden, nog een topgroep uit zijn jeugd, en Master of Puppets en The Black Album van Metallica staan hoog in zijn lijstje. Maar als hij één plaat naar een onbewoond eiland zou mogen meenemen, kiest hij toch voor The Wall van Pink Floyd, met als persoonlijk hoogtepunt Comfortably Numb.

Zot en luid

Als hij naar een concert gaat, dan het liefst naar een groep met een drummer en wat spektakel. Metallica zag hij in het begin in Vorst Nationaal en later in het Koning Boudewijnstadion. The Rolling Stones zag hij op Werchter. ‘Rammstein heb ik intussen drie keer gezien, ook bij hun laatste passage in Oostende. Die show overklaste alles. Eerst scheen de zon in onze ogen. Die stond vlak boven het podium. Ik dacht dat het niet meer goed zou komen, maar dan spoten ze zwarte rook de lucht in – vervuiling tot en met – en hadden we geen last meer van de zon.’

Zijn laatste concert was er een van de Zweedse powermetalband Sabaton in de AFAS Dome. ‘Ik kende hen niet, maar mijn zoon wilde gaan en vroeg me mee. Ik was onder de indruk. Ik heb er geen platen van. Tegenwoordig stream ik alles via Spotify.’ In zijn playlist zien we David Gilmour, Jimmy Somerville, Sabaton … ‘Als ik aan het poetsen ben, durf ik dit weleens door de boxen te laten schallen (zet Sabatons “Primo Victoria” op). Dan word ik zot!’

Platenkast/playlist

Deep Purple - Made in Japan
Dire Straits - Sultans of Swing
Eurythmics - Revenge
Metallica - Master of Puppets
Pink Floyd - The Wall
Sabaton - Primo Victoria

Tekst: Tom Peeters
Foto: © TDW
Uit: lijsterbes juni 2026