We vieren een viergeslacht in Kraainem

Gefeliciteerd met de geboorte van Anaïs! Wat betekent haar komst voor jullie?

Louiza Camerlinckx: ‘Dat we dat nog mogen meemaken: ons eerste achterkleinkind. Negen maanden lang hebben we op dit wondertje gewacht. Nu besef ik pas dat er iets bestaat dat nog groter is dan de liefde voor je kleinkind: de liefde voor je achterkleinkind.’

Nadia Aptekers: ‘Vanaf het eerste moment dat ik Anaïs zag, was ik verliefd. Ook ik voelde mijn hart opengaan op een manier die ik nog nooit eerder had
ervaren. Dat we nu een viergeslacht vormen, is haast niet te geloven.’

Rani De Fré: ‘Het is inderdaad een ingrijpende gebeurtenis. Voor mij is het de eerste keer dat ik moeder word. De komst van Anaïs heeft mijn blik op het leven helemaal veranderd. Voortaan is zij mijn grootste prioriteit.’

Bij de geboorte van een kleinkind hoort ook de geboorte van een mama. Wat doet het met jullie om Rani mama te zien worden?

Louiza: ‘Je merkt hoe ze helemaal opgaat in haar nieuwe rol. Mijn man en ik genieten intens van de woensdagavonden, als Rani samen met haar man
bij ons komt eten. Dat deed ze vroeger ook en die mooie gewoonte willen we met de komst van Anaïs absoluut voortzetten. Zolang we kunnen.’

Nadia: ‘Wat ik altijd al vermoedde, wordt nu bevestigd: Rani is een schitterende moeder. Gaëtan en zij gaan
geweldig om met Anaïs. Ook al komen er heel wat nieuwe dingen op Rani af, ze blijft er rustig bij en weet altijd wel een oplossing te vinden.’

Wat bracht jullie familie zoveel jaar geleden naar Kraainem?

Louiza: ‘Mijn man en ik verhuisden in 1969 van Sint-Joost-ten-Node naar Kraainem. We wilden weg uit de stad en waren dan ook heel blij toen we de kans kregen om eigenaar te worden van een woning van de Nationale Maatschappij voor de Kleine Landeigendom. We wonen hier nog altijd. Hier komen
wonen was een van de beste beslissingen die we ooit namen. Zeker als je weet dat Rani maar op enkele honderden meters van ons is komen wonen.’

Nadia: ‘Na mijn huwelijk met Luc zijn we nog een viertal jaar in Kraainem blijven wonen. In 1997 verhuisden we naar Sint-Stevens-Woluwe en in 2010 naar Zaventem. Hoewel we niet in Kraainem wonen, vind je ons meer dan vijf dagen per week in Kraainem en voelen we ons Kraainemnaren. Ons sociale leven speelt zich grotendeels hier af. Luc is voorzitter en medestichter van onze vereniging, Mikra Kraainem. Rani en ik zijn er bestuurslid, samen met Gaëtan, Philippe en Jonas.’

Jullie zijn inderdaad bijzonder actief in Kraainem. Wat drijft jullie engagement voor de gemeente zo?

Nadia: ‘Wij zijn echte mensen-mensen. Wij houden van menselijke contacten en van mensen samenbrengen. Het verenigingsleven ligt ons nauw aan het hart. Het geeft ons veel voldoening als we merken dat onze leden zich goed voelen bij Mikra en er hechte vriendschappen ontstaan. We zijn ook dankbaar dat heel wat vrijwilligers ons willen helpen waar ze kunnen. Zorgzaam omgaan met je medemens, iemand een plezier doen en helpen waar je kan, dat vinden zowel wij als onze kinderen heel belangrijk.’

Rani: ‘Een leven zonder sociaal engagement zou ik me niet kunnen voorstellen. Ik heb het thuis altijd zo gekend. Dat zorgzame is inderdaad een deel van ons. Misschien uit het zich in elke generatie op een andere manier, maar uiteindelijk is dat wel onze gedeelde kern.’

Louiza: ‘Mijn man en ik waren 37 jaar lid van de Kraainemse petanqueclub. Ook voor ons zijn sociale contacten belangrijk.’

Zien jullie nog andere gedeelde familietrekjes over de verschillende generaties heen?

Louiza: ‘We hebben graag dat alles volgens de planning en de gemaakte afspraken verloopt. Loopt het anders dan gepland, worden we al snel wat
onrustig.’

Rani: ‘Met de komst van Anaïs kunnen we alleen niet anders dan dat principe loslaten. Zij bepaalt het ritme. Op een natuurlijke manier leert ze ons dat we
niet alles onder controle kunnen hebben.’

Zijn er dingen die jullie leren van Rani?

Louiza: ‘Ik kan me nogal snel ongerust maken. Rani slaagt er telkens weer in om rust te brengen in mijn onrust.’

Nadia: ‘Rani reageert allesbehalveimpulsief. In moeilijke situaties neemt zij eerst even afstand om een weloverwogen beslissing te nemen. Ik sta er vaak
van te kijken hoe zij erin slaagt om tegelijk empathisch en assertief te zijn. Ook haar besluitvaardigheid bewonder ik. Dat is een karaktertrek die ze van
haar vader heeft. Op dat vlak kan ik nog heel wat van haar leren en ben ik zelfs een beetje jaloers op haar.’ (lacht)

Jullie werden alle drie in een heel andere tijd dan Anaïs geboren. Wat zijn volgens jullie de grootste verschillen met vandaag, zeker op een moment waarop de wereld zich in woelig vaarwater bevindt?

Louiza: ‘Ik werd tijdens de oorlog geboren. Mijn moeder vertelde me geregeld hoe angstig ze was als ze voor de bommen moest gaan schuilen.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Anaïs zoiets nooit hoeft mee te maken.’

Nadia: ‘Ik sluit me daarbij aan. Ik ben opgegroeid in een tijd waarin mensen nog echt met elkaar praatten in plaats van voortdurend naar een scherm te
staren. Ik hoop dan ook vurig dat Anaïs plezier uit levensechte in plaats van digitale contacten zal blijven halen.’

Rani: ‘Mijn man en ik delen dezelfde visie. We willen Anaïs in de eerste plaats
de schoonheid van de echte wereld laten ontdekken. Ik probeer me ook zo veel mogelijk te focussen op het welzijn van de mensen die dicht bij me staan.
De geopolitieke spanningen heb ik toch niet onder controle.’

Gelukkig wordt Anaïs opgevoed door stuk voor stuk sterke vrouwen. Welke raad willen jullie haar meegeven en welke dromen hebben jullie voor haar?

Louiza: ‘Ik ben nu 84 jaar. Als je op dat punt in je leven bent gekomen, besef je dat een goede gezondheid het allerbelangrijkste is. Dat zou mijn raad voor haar zijn: zorg goed voor jezelf, zodat je zowel fysiek als mentaal gezond blijft. Een thuis waar ze geborgenheid en liefde vindt, heeft ze alvast.’

Nadia: ‘Dat ze een mooie mix wordt van haar mama, haar papa en zichzelf. Want dat maakt het net zo boeiend: Anaïs wordt op haar beurt een unieke
persoonlijkheid. Anaïs is met haar poepje in de boter gevallen door in dit warme en liefdevolle nest terecht te
komen.’ (lacht)
Rani: ‘Ik sluit me daar helemaal bij aan. Het belangrijkste is dat ze weet dat ze altijd bij ons terecht kan.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © TDW
Uit: lijsterbes + november 2026