Heimwee naar de trompet
31/10/25
Snuisteren door de platencollectie van nieuwbakken Kraainemnaar Arto Helin is een oefening in herinneringen ophalen. 25 jaar geleden ruilde de Finse trompettist een leven als podiumartiest definitief in voor een zakencarrière.
Dat hij nog een deel van zijn vinylplaten en cd’s moet uitpakken, vertelt Arto Helin als we door zijn huis in de Baron d’Huartlaan naar de tuin wandelen. Hij is net met zijn gezin van Woluwe naar Kraainem verhuisd. ‘De mensen zijn hier ontspannen en goed georganiseerd. Het voelt zelfs een beetje als Finland.’ Het lijkt een ver verleden, maar ooit was Helin trompettist van de Nite Time Jumpers, het broeierigste orkest van het Finse Turku. ‘We wonnen een wedstrijd op de Finse tv en mochten optreden met Simply Red.’
Later zou hij in tal van bigbands en orkesten opduiken, terwijl hij eigenlijk als portfoliomanager werkte op de beurs. ‘Het waren totaal verschillende werelden. Collega’s konden niet geloven dat ik de twee combineerde. Uiteindelijk eisten de vele zakentrips hun tol en nam ik rond de eeuwwisseling afscheid van de concertavonden. Ik was toen aangespoeld in Brussel, waar het hoofdkwartier van mijn toenmalige werkgever was gevestigd en ik mijn toenmalige Italiaanse vrouw leerde kennen. Tegenwoordig investeer ik in IT-start-ups en de circulaire economie. Ik speel af en toe op feestjes, maar zit nu veel meer achter de piano. Trompet is een mooi, maar eenzaam instrument, dat verveelt zonder orkest.’
Blinkende blazers
De fascinatie was er nochtans van jongs af. ‘Mijn moeder werkte in een muziekwinkel. Als kleuter keek ik met grote ogen naar de blinkende blazers in de brochures die ze meebracht. Ik herinner me een verjaardag in de kleuterschool waarop ik, zelfs zonder het geluid te herkennen, de trompet uitkoos als mijn favoriete instrument. Later raakte ik in de ban van de piccolotrompetsolo (de kleinste trompet, red.) in Penny Lane van The Beatles. Toen de school een brassband oprichtte, was ik meteen verkocht.’
Mondspieren
Na een tienertijd gedomineerd door repetities met school-, brandweer- en scoutsorkesten, belandde Helin in een bigband, die hem de leadtrompet toevertrouwde. ‘Zo kwam ik in contact met de beroemde trompettist Alfredo ‘Chocolate’ Armenteros. Op een muziekworkshop in Michigan, waar ik als eerste Fin naartoe mocht, ontmoette ik de geweldige Woody Herman. Ik hield zo van de klank van dat rauwe en gevoelige instrument en bleef zo lang mogelijk werken met professionals.’
De idolen van Helin: Arturo Sandoval en Wynton Marsalis. ‘Ik ontmoette hen allebei. Wynton zag ik ooit in de Amerikaanse ambassade, het Kremlin en een nachtelijke jam in Moskou. Ik heb nog een videotape met de beelden. Mijn favoriete plaat is een album waarop hij samen met zijn vader Ellis traditionele jazz brengt. Hij speelt als een gentleman. Een groot verschil met Arturo: een even grote perfectionist, maar een Cubaanse macho.’
Teamwork
‘Of je nu muziek maakt of zaken doet, het is allebei teamwork. En hoe beter je je huiswerk hebt gemaakt, ook mentaal, hoe meer ontspannen je tijdens een concert of zakenmeeting bent.’ In het beste geval vloeien werk en hobby onverwacht samen, zoals tijdens een zakentrip in New Orleans, waar een vertrouwd geluid weerklonk uit een van de bars in Bourbon Street. ‘Het bleek de leadtrompettist van Tower of Power. Hun urban soul gaat al 50 jaar mee. Wat een geluk om daar toen te mogen zijn. Ik heb ook alle platen van Earth, Wind & Fire. Stichter Maurice White vertelde me dat hij Faces hun beste werk vond. Ik kon hem geen ongelijk geven: ze namen de plaat op met maar liefst 8 trompettisten!’
