Engagement, het zit in de familie

Aline Bollen: ‘In 1951 verhuisden onze ouders van Landen naar Kraainem. Onze vader werkte bij de MIVB en vond het handiger om dichter bij Brussel te wonen. Kraainem sprak hen meteen aan: dicht bij Brussel maar toch landelijk. Ze hebben er dan ook geen gras over laten groeien en besloten hier een huis te kopen. Tot het einde van hun dagen zijn ze in Kraainem gebleven.’

Zijn jullie zelf ook in Kraainem blijven wonen?

Jos Bollen: ‘Na ons huwelijk zijn mijn vrouw en ik twee jaar in Kraainem blijven wonen, maar door de hoge woningprijzen zijn we naar Kortenberg verhuisd. Daar was het toen nog betaalbaar om een huis te kopen. Na verloop van tijd zijn we echter naar deze streek teruggekeerd, naar Wezembeek-Oppem, op de grens met Kraainem. Dat voelde toch dichter bij thuis.’

‘Ik moet er wel bij zeggen dat ik het échte Kraainem dankzij mijn schoonouders heb leren kennen. Mijn schoonmoeder kende haast iedereen in het dorp. Dat was nog in de tijd dat de meeste inwoners echte Kraainemnaars waren. Het was een hechte gemeenschap die grotendeels uit hardwerkende mensen bestond.’

Aline Bollen: ‘Ik ben hier altijd gebleven. Het was dicht bij mijn ouders, mijn werk bij de bank en Brussel. Ideaal dus.’

Jullie zijn al vele jaren actief in het verenigingsleven van Kraainem. Wat drijft jullie?

Aline Bollen: ‘In 2008 ben ik gestopt met werken. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan om voortaan meer tijd in mijn zetel door te brengen. (lacht) In plaats daarvan ben ik begonnen als vrijwilliger bij Kind & Gezin, waar ik meerdere jaren voorzitster was. Ook bij OKRA zit ik in de raad van bestuur. Daarnaast maak ik deel uit van de stuurgroep van de Lijsterbes.’

‘Waarom ik dat allemaal doe of gedaan heb? Ik hou van kinderen, maar vooral van menselijk contact. De wandelingen of andere activiteiten die OKRA organiseert, geven je de kans om andere mensen en andere werelden te leren kennen en zo je horizon te verruimen. Het is trouwens bewezen dat vrijwilligers gelukkiger zijn. Je medemens plezier doen, voelt goed.’

Jos Bollen: ‘In 1986 ben ik in Kraainem beginnen te tennissen bij tennisclub De Kamme. Toen Fons Janssens me in 1998 vroeg om deel uit te maken van het bestuur, heb ik ‘ja’ gezegd. Ik wilde graag mijn steentje bijdragen aan het goed functioneren van de club. We zijn intussen vele jaren verder en nog altijd maak ik deel uit van het bestuur. Het is mijn bescheiden manier om de club in ere te houden en een toekomst te geven.’

‘Wat me opvalt, is hoe internationaal ons ledenbestand geworden is. Tegelijk merk ik dat veel mensen hun match komen spelen en daarna meteen weer naar huis gaan. Vroeger bleven spelers na een wedstrijd vaak nog iets drinken en werd er ook vaker van tennispartner gewisseld. Vandaag spelen de mensen veel meer met vaste partners. Dat vind ik jammer, want net dat was een van de charmes van tennis: naast beweging bood de sport je ook de kans om nieuwe mensen te leren kennen.’

Hoe zouden jullie jullie band omschrijven?

Aline Bollen: ‘Jos is in 1957, tien jaar na mij, geboren. Hij kwam als nakomertje op de wereld. Ook al is hij vandaag 69 jaar, voor mij blijft hij altijd mijn kleine broer.’

Jos Bollen: ‘Voor mijn zussen was ik een levende pop. Ze deden niets liever dan me uitdossen en met mij op stap gaan. Onze moeder hechtte veel waarde aan onze familieband. Zolang ze kon, maakte ze elke zaterdag eten voor alle kinderen en kleinkinderen. Ze kon heerlijk koken. Haar fazantenmousse was om je vingers bij af te likken.’

Hoe hebben jullie Kraainem doorheen de jaren zien veranderen?

Aline Bollen: ‘Wat ik problematisch vind, is de sterke stijging van de huizenprijzen. Steeds meer mensen verhuizen naar gemeenten die nog verder van Brussel liggen. Simpelweg omdat het hier niet meer betaalbaar is. Dat is jammer, want zo neemt het aantal Nederlandstalige Kraainemnaars langzaam af.’

Jos Bollen: ‘Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Let op, ik heb niets tegen anderstaligen. Zelf heb ik ook in een bank gewerkt waar de voertaal Frans was. Toch vind ik het essentieel dat er in Kraainem Nederlands gesproken blijft worden.’

Stel dat jullie één facet van Kraainem konden veranderen, wat zou dat zijn?

Aline Bollen: ‘Betaalbare woningen voor iedereen.’

Jos Bollen: ‘En betere opties voor het openbaar vervoer. Vandaag fiets en wandel ik nog veel, maar wat als dat straks niet meer lukt en ik afhankelijk word van bus of tram? Daarnaast zou ik willen dat mensen weer wat meer tijd en respect voor elkaar nemen. We zien elkaar amper nog staan.’

Wat waren jullie gelukkigste momenten in Kraainem tot nu toe?

Aline Bollen: ‘Kraainem is voor mij voor altijd verbonden met mooie familiemomenten. Ik heb het zowel over herinneringen uit de tijd met onze ouders als over de momenten die we vandaag met onze kinderen en kleinkinderen beleven.’

Jos Bollen: ‘Een bijzonder moment is toen ik voor de eerste keer kennismaakte met mijn toekomstige schoonmoeder. Zij en haar echtgenoot verkochten hun auto, die me interesseerde. We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar ze maakte meteen een hartelijke indruk op me. Het is dankzij haar dat ik het authentieke Kraainem leerde kennen. Zonder dat bijzondere moment had ik mijn echtgenote misschien nooit ontmoet.’ (lacht)

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit: Lijsterbes april 2026