de platenkast

Vijf jaar doceert Philippe Raskin intussen aan het conservatorium van Wenen. Hij geeft ook les in Namen en Brescia. Tel daar de vele intercontinentale optredens en competities bij en je weet dat zijn leven zich vaak ‘onderweg’ afspeelt. ‘Gemiddeld om de twee weken kom ik naar Kraainem’, klinkt het vanuit de lounge van de luchthaven van Wenen. ‘In eerste instantie om mijn papa te zien. Hij is op een leeftijd gekomen dat iedere minuut met hem belangrijk is. Ik heb hem onlangs een baffle cadeau gedaan en we luisteren vaak samen naar jazz.’ Als goed voornemen wil hij nog betere keuzes maken, maar aan de César Franck-pianocompetitie voor jong talent en zijn vriendenconcert, die hij jaarlijks in de Lijsterbes organiseert, wil hij niet raken. ‘Op 21 maart nodig ik opnieuw enkele bevriende pianisten uit. Mitsuru Yamakawa is een oud-leerling en een echt competitiebeest. Ander jong talent komt uit Spanje, Duitsland en China. We eindigen met acht handen op één piano. Zo tonen we in barre tijden dat muziek verenigt. Precies omdat het alles samenvat – cultuur, gevoel, empathie, organisatie, discipline – helpt het je ook om een beter mens te worden.’

Verliefd in Wenen

Met Mozart als lievelingscomponist is wonen in Wenen een droom. Het jong gestorven klassieke icoon bracht er tussen 1781 en 1791 zijn laatste levensjaren door. ‘Hij is nog steeds overal in het straatbeeld aanwezig, als merknaam, maar ook geestelijk. Na zijn dood zei zijn leerling Beethoven: ‘Ik zal van hem houden tot mijn laatste snik.’ Ik ben even verliefd, want Mozart word je nooit beu. Ik ben vooral dol op zijn opera’s, zoals Don Giovanni en Così fan tutte, maar Le nozze di Figaro blijft mijn favoriet.’

Raskin begon op zijn zevende piano te spelen. Op zijn elfde wist hij dat hij concertpianist wilde worden. ‘Als jonge tiener werd ik getriggerd door de grote romantische gevoelens in Rachmaninovs derde pianoconcerto. Uiteindelijk zou ik er een wedstrijd mee winnen en ik ben het altijd blijven spelen. Ik hou van de versie van Arcadi Volodos. Ooit mijn idool, is hij nu een goede vriend. Ik geef zelfs les aan zijn dochter Anastasia. Dat maakt de cirkel rond.’ Ook vijf studiejaren in Spanje lieten een blijvende indruk na. Raskin noemt zijn zwak voor de impressionistische, hedendaagse muziek van Federico Mompou en voor de soundtrack die Alberto Iglesias componeerde bij Hable con ella van Pedro Almodóvar. ‘Het is geen Beethoven, Mozart of Brahms, maar straffe emotionele muziek.’

Fiere Belg

‘Als beginnende pianist was ik geen fan van César Franck, maar toen ik begon te reizen, hoorde ik de hele tijd spreken over ‘die beroemde Franse componist’, terwijl hij toch in Luik geboren is. Dan komt de f iere Belg in mij naar boven. Toen heb ik besloten dat als ik ooit een pianocompetitie zou organiseren, die zijn naam zou dragen (de dertiende editie vond in december plaats, red.). Met zijn sonate in A-majeur ben ik intussen vergroeid. Ik heb ze ruim honderd keer gespeeld, begeleid door viool, cello of altviool.’

Eclectisch

Als eclecticus luistert de pianist niet enkel naar klassiek. ‘Als ik op een vlucht even wil chillen, zet ik graag Queen, Stromae of (de Portugees-Kaapverdische zangeres, red.) Sara Tavares op. Maar uit mijn playlist blijkt dat ik in het vliegtuig het meest naar jazzpianist Keith Jarrett heb geluisterd. Intussen is er een film gemaakt over zijn Köln Concert. Maar mijn voorkeur gaat uit naar Radiance, een improvisatie die hij opnam in Japan, waar ik zelf meermaals per jaar naartoe trek. Ik improviseer graag, maar vergeleken met zijn geniale harmonieën en melodieën voel ik me een baby.’

• De opera Le nozze di Figaro van Mozart door Karl Böhm
• Piano Concerto No.3 van Rachmaninov door Arkadi Volodos
• Alberto Iglesias met de soundtrack van Hable con ella
• Volodos plays Mompou met werk van Federico Mompou
• Sonate pour violon et piano en la majeur van César Franck door Jean-Claude Vanden Eynden
• Radiance van Keith Jarrett

Tekst: Tom Peeters
Foto: Tine De Wilde
Uit: Lijsterbes februari 2026