Wim Opbrouck aan de piano met zijn Singalong

Als we hem spreken, zit Wim Opbrouck midden in de opnames voor het televisieprogramma Mijn Restaurant. Daarna gaat het naar Nederland voor filmopnames. En dan zijn er nog tig dingen die hij aan het voorbereiden is. Maar naar goede gewoonte maakt Opbrouck naar het einde van het jaar toe graag tijd voor zijn Singalong: een reeks ongedwongen zangavonden aan de piano, begeleid door een driekoppig orkest.

Badkamerrepertoire

‘Het is lang geleden begonnen door hier en daar wat optredens te doen met mijn badkamerrepertoire’, legt Opbrouck uit. ‘Er staat eigenlijk geen piano in mijn badkamer, maar ik heb wel een repertoire van liedjes die ik, bij manier van spreken, uit mijn mouw kan schudden. Plots begon die formule te lopen en werd ze een traditie in de donkere dagen voor Kerstmis. Dan installeren we ons bij dat warme kacheltje van de piano. Ik kijk daar altijd ontzettend naar uit.’

‘In mij zit een soort jukebox: als ik één liedje hoor, hoor ik er meteen vier andere in'

Dat badkamerrepertoire zal de meeste toehoorders bekend in de oren klinken. ‘Het zijn liedjes uit ons collectieve muzikale geheugen. In mij zit een soort jukebox: als ik één liedje hoor, hoor ik er meteen vier andere in. Zo improviseren we elke keer weer een muzikale avond bij elkaar en ontstaan op het moment zelf ook mash-ups van verschillende liedjes. Ik heb een aantal vaste ingredienten waarmee ik begin te koken, maar ik verras soms zelfs de muzikanten door iets helemaal nieuws in te zetten. We maken ook altijd totaal nieuwe versies. Lieve kleine piranha van Gorki is bijvoorbeeld zo’n standard geworden, maar bijna onherkenbaar als ik het inzet.’

Alle liedjes hebben ook een grote meezingfactor. Al moet je vooral geen luid schlagerfestival verwachten. ‘Het is niet zo dat iedereen alles van a tot z meezingt. Dat is zeker ook niet verplicht. Ik ben zelf ook niet zo’n meezinger als ik naar een optreden ga. Dan heb ik liever dat ze me met rust laten. Maar natuurlijk zetten we af en toe iets op een georkestreerde manier in. Het mooiste meezingen is voor mij eigenlijk het zachte meezoemen. Dat hoor ik enorm graag.’

Wat Opbrouck wel opvalt, is dat vrouwen meestal het meest vocaal aanwezig zijn in de zaal. Is er misschien ook streek- gebonden variatie? ‘In Limburg wordt het mooist gezongen. Soms doe ik een test. Dan zet ik een nummer in, zoals Eenzaam zonder jou, en dan laat ik de zaal spontaan aanvullen. Als ik in Limburg zing Waar in ‘t bronsgroen … dan valt iedereen in met ‘eikenhout’ en de rest van de strofe. Zo heb ik in elke streek wel een ijsbreker, waardoor iedereen zich meteen thuis voelt.’

Ongedwongen koor

In het verleden stonden liedjes van bands als De Dolfijntjes (Opbroucks eigen groep, red.), Willem Vermandere, The Stranglers en Simple Minds op het programma. Wordt dat songboek elk jaar helemaal herschreven of zijn er evergreens? ‘Aangezien het een traditie is, moeten er natuurlijk dingen terugkeren. Maar we vernieuwen ook voortdurend. Als iets op het moment zelf niet marcheert, durven we dat liedje ook gewoon abrupt af te breken om aan het volgende te beginnen. We zijn een ongedwongen koor dat interactie heeft met het publiek. Ik vertel wat in mijn gedachten opkomt, over wat die dag gebeurd is of ik ga in op wat het publiek aanreikt. Alles verloopt organisch, à l’improviste. Je zal niet zo vlug Billie Eilish in de playlist terugvinden, maar wel The Beatles omdat die alle generaties blijven aanspreken. Jonge mensen kennen ook veel klassiekers en stoppen muziek veel minder in hokjes. Als mijn jongste thuis de auto gebruikt heeft, staat de autoradio steevast op Radio Nostalgie.’

Heeft de drukbezette Wim Opbrouck nog voldoende tijd om thuis muziek te spelen? ‘Toch wel. Toen ik piepjong was, zat ik al aan een Bontempi-orgel evergreens te spelen zoals Paloma blanca of Stille nacht. Dat ben ik tot op de dag van vandaag blijven doen. Ik heb ook nooit moeten kiezen tussen theater en muziek en maak nu zelfs regelmatig puur muziektheater. Het grappige is dat ik vroeger op de muziekschool een slechte leerling was. Ik werd zelfs buitengegooid tijdens de pianoles. Maar in tegenstelling tot veel voorbeeldleerlingen van toen, kan ik er nu mijn brood mee verdienen en zit ik nog bijna elke dag achter de piano. Hetzij ’s ochtends vroeg, hetzij goed gepland ergens tussendoor. Aangezien het mijn beroep is, moet dat ook: genoeg tijd reserveren om ook deze tournee tijdig klaar te stomen.’

tekst: Michaël Bellon
foto: © Marcel Lennartz
uit: Lijsterbes december januari 2025 2026