Sueli Kreuz van de cafetaria van de sporthal

‘Ik was 23 toen ik met amper 23 kilo bagage in België aankwam. Meer had ik niet om een nieuw leven te starten’, zegt Sueli Kreuz, uitbaatster van de cafetaria van de sporthal van Kraainem. Een vrouw die erin slaagde om hier met weinig bagage, maar met een enorme werklust een nieuw bestaan op te bouwen.

‘Op een dag hoorde ik dat een koppel in België, meer bepaald in Kraainem, een au pair zocht die Duits en Portugees sprak. Ik zag het als een unieke kans en pakte mijn koffers. Wat een avontuur was dat! Ik had nog nooit gevlogen. Met tien Amerikaanse dollar op zak ben ik aan de reis begonnen. Tijdens de vlucht durfde ik niets te eten uit schrik dat ik er achteraf voor zou moeten betalen.’

Hoe waren je ouders, die Duitse roots hebben, in Brazilië terechtgekomen?

‘Mijn Duitse overgrootouders emigreerden in 1898 naar Brazilië. In die periode trokken veel Duitsers naar wat zij als het Beloofde Land beschouwden. De Braziliaanse overheid stelde er grond ter beschikking om de dunbevolkte zuidelijke regio’s verder te ontwikkelen. Dat bood heel wat gezinnen de kans om een nieuw bestaan op te bouwen. Dat is ook het verhaal van mijn familie.’

Jij groeide dus op te midden van twee culturen. Welke cultuur heeft je het meest gevormd?

‘Mijn levenslust heb ik ongetwijfeld aan mijn Braziliaanse achtergrond te danken. Ook mijn emotionele kant en het grote belang dat ik aan familie hecht, zijn typisch Braziliaanse kenmerken. Maar er zit ook een organisator in mij die graag heeft dat alles gestructureerd en ordelijk verloopt. Daaraan herken ik dan weer duidelijk mijn Duitse roots.’

‘Ik hoor mijn moeder nog altijd zeggen: Ordnung muss sein. De Duitse mentaliteit is nu eenmaal sterk gericht op orde en discipline. Dat staat soms in schril contrast met de Braziliaanse levenshouding, waarbij men ervan uitgaat dat alles uiteindelijk wel goed komt: tudo bem, alles komt goed, zeggen Brazilianen graag. Die positieve ingesteldheid helpt je om met de minder mooie kanten van het leven om te gaan.’

Wat heeft het jou gebracht om met verschillende culturen op te groeien?

‘Het heeft me vooral geleerd om me gemakkelijk aan verschillende situaties aan te passen. In onze zaak schakelen we moeiteloos van Frans naar Engels, Nederlands, Spaans … Toegegeven, mijn Nederlands kan nog beter, maar ik begrijp de taal gelukkig vrij goed. Het valt me ook op dat de meeste mensen in onze zaak, ongeacht de taal die ze spreken, erin slagen om met elkaar te communiceren.’

‘Dat is ook het mooie aan een sporthal. Mensen van verschillende sportclubs bekampen elkaar fel tijdens een wedstrijd, om daarna gezellig samen iets te drinken. Dat toont hoe sport mensen samenbrengt en taal- en cultuurverschillen overstijgt. Dat werd deze zomer nog eens extra duidelijk tijdens het wereldkampioenschap. De sfeer tijdens de wedstrijd België-Verenigde Staten was onvergetelijk.’

Twaalf jaar geleden besloten jij en je partner om deze cafetaria uit te baten. Wat gaf je het vertrouwen om die uitdaging aan te gaan?

‘Ik had op dat moment al achttien jaar ervaring in de horeca opgebouwd. Mijn man heeft me van bij het begin ook aangemoedigd. Hij gelooft in mij en dat gaf me de kracht om ervoor te gaan. We vormen een hecht team omdat we elkaar perfect aanvullen. Ik sta vooral in voor de dagelijkse werking en het contact met de klanten. Voor technische en praktische zaken moet je bij hem zijn.’

‘Ik hou van de afwisseling in deze sector. Elke dag brengt nieuwe ontmoetingen en verhalen. De horeca is perfect om mensen te leren kennen en te ontdekken wat hen bezighoudt. Veel gasten hebben nood aan een luisterend oor. Soms doet het al deugd dat iemand gewoon even de tijd voor je neemt, zonder te oordelen. Dat menselijke contact is voor mij een van de mooiste aspecten van deze job. Als iemand blij is om me te zien of tevreden vertrekt, geeft dat me ontzettend veel positieve energie.’

Keer je nog regelmatig terug naar Brazilië?

‘Eén à twee keer per jaar ga ik mijn familie bezoeken. We bellen elkaar wekelijks. Mijn ouders zijn allebei in de tachtig en telen nog altijd hun eigen groenten. Gelukkig verkeren ze nog in goede gezondheid. Maar toch besef ik telkens als ik hen zie dat het misschien de laatste keer kan zijn.’

‘Elke keer dat ik in Brazilië ben, voel ik de warmte van mijn familie. Velen hebben me nog als klein meisje gekend en zijn oprecht blij me terug te zien. De fonkeling in hun ogen bij ons weerzien raakt me nog steeds. Dat soort verbondenheid is iets wat ik alleen in mijn geboortestreek kan ervaren.’

‘Het vliegtuig nemen blijft voor mij ook iets bijzonders. Weet je dat ik tijdens mijn eerste jaren in België regelmatig naar een plek ging waar ik de vliegtuigen kon zien opstijgen? Na een tijdje kende ik bijna alle luchtvaartmaatschappijen die vanuit Zaventem opereren. Ik vond het fascinerend om te bedenken dat in elk vliegtuig mensen zaten die duizenden kilometers aflegden om familie of vrienden te bezoeken.’

Wat zijn, tot dit moment, je mooiste herinneringen aan België en Brazilië?

‘Ik ben heel dankbaar dat België mij de kans gegeven heeft om hier een nieuw leven en een zaak uit te bouwen. Dat zal ik nooit vergeten. Ik ben onze klanten en vrienden dan ook dankbaar voor het vertrouwen dat ze mij nog steeds geven.’

‘De mooiste herinneringen aan Brazilië zijn dan weer de momenten waarop ik, samen met mijn hele familie, rond de tafel zit. De warmte en de verbondenheid die ik dan voel, koester ik enorm. Die staan in mijn geheugen gegrift.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © TDW
Uit: lijsterbes september 2026