Roosje Pertz opent het nieuwe cultuurseizoen

De vrienden van Roosje Pertz vonden dat ze stand-upcomedian moest worden. En eigenlijk vond ze dat zelf ook. Snel na haar eerste korte optredens mocht Roosje mee met Michael Van Peel als een van diens Young Ones. In 2021 won ze de Comedy Match in Eindhoven.

Overdag is Roosje Pertz nog altijd ICT-coördinator aan de kunsthumaniora van het Lemmensinstituut en samen met Robin Broos maakt ze ook de podcast Het Laatste Taboe. Maar wie meer wil weten over haar jeugd als ‘Marina’ in de jaren 80 en 90, en over haar dagelijkse leven als middenklasser en veertiger nu, moet vooral naar haar eerste avondvullende comedyshow Goedgezind en flink gaan kijken. Behalve de make-up is er niet zo veel verschil tussen Roosje op het podium en Roosje ernaast.

Zagen mensen al van ver aankomen dat je comedian zou worden?

‘Eigenlijk wel. Ik heb echt grapdwang. Mijn hoofd zal altijd proberen om iets op een andere manier te bekijken, zodat het grappig wordt. Dat gaat niet weg. Ik denk dat dat voor een stuk begonnen is uit verveling tijdens mijn jeugd. Omdat het anders te saai werd en om te zien welk effect die andere manier van kijken heeft op mensen.’

Wanneer heb je uiteindelijk de sprong gewaagd?

‘Toen ik begin de dertig was, had ik een hersenvliesontsteking en heb ik twee weken in het ziekenhuis gelegen. Dat was echt een confrontatie met de dood. Toen dacht ik ‘oei, het zou stom zijn als ik nu al dood ging, want ik ben nog geen comedian geworden’. Tijdens dat ziekteverlof van een paar maanden ben ik beginnen te schrijven. Ik heb me daarna ook vrij snel ingeschreven voor een open mic in Leuven en dat beviel me heel goed. Daardoor is de bal aan het rollen gegaan. Een sneeuwbal die almaar groter werd.’

Op een podium gaan staan ging je dus ook goed af.

‘Het ding is: ik ben van weinig dingen bang en denk ook nogal snel dat ik het wel kan. Ook al was het achteraf gezien gewaagd en heeft het toch nog veel energie gevraagd om te blijven groeien, ben ik blij dat ik ermee begonnen ben.’

Voelde je meteen dat het goed zou komen?

‘Vanaf dat eerste optreden werd mij al aangeboden om ergens betaald te gaan spelen. Er kwam iemand op mij af die zei: we organiseren iets met onze voetbalclub, kan jij dan komen optreden? Blijkbaar is het heel uitzonderlijk dat het zo snel gaat en natuurlijk ben ik nadien nog een paar keer met mijn kop tegen de muur gelopen. Maar toen dacht ik dus echt dat het zo gemakkelijk ging.’

Ook andere comedians steunden je, zoals Michael Van Peel.

‘Eigenlijk zijn alle comedians verbonden door een soort onderling pact. Dat is fijn om te weten. Als comedian lijkt het vaak alsof je daar alleen staat, maar iedereen heeft alles wel al een keer meegemaakt. Het is plezant om daar met elkaar over te kunnen praten.’

Je show heet Goedgezind en flink. Wat kunnen we verwachten?

‘De show gaat over stukken van mijn jeugd. Ik was kind in de jaren 80 en puber in de jaren 90. Ik behoorde tot de subcultuur van ‘de Marina’s’. Een Marina was iemand die altijd plezier zocht in de muziek. We waren altijd in groep, hadden een brommer, droegen Buffalo’s, hadden onze eigen moves en maakten vooral veel plezier. Het is grappig om daar nu aan terug te denken, omdat je binnen die subcultuur niet werd verondersteld om een getrouwde vrouw te worden met twee kinderen en een job in het onderwijs. De show gaat dus ook over mijn leven nu, want dat is dus wat anders gelopen. Eigenlijk was dat wel te verwachten, want ik volgde Latijn en ben daarna naar de universiteit gegaan. Ik was dus een nerd-Marina.’

Over de jaren 80 en 90 ben je ook ongeremd nostalgisch.

‘Bij mij moet je niet zijn voor aanklachten. Ik heb geen maatschappelijke missie. Je zal mij dus niet snel horen oordelen of zeggen dat het vroeger beter was. Vroeger was het misschien wel eenvoudiger, omdat er nog niet zo veel werd nagedacht over alles. Veel dingen waren bijvoorbeeld ongezond, maar we stelden ons minder vragen over de effecten, zeker op langere termijn. Nu hebben we veel meer beperkende gedachten. Daardoor heb ik ook het gevoel dat ik tot een generatie behoor die een beetje harder is. Ik vind in ieder geval dat ik redelijk gehard ben: goedgezind en flink, niet snel beledigd of snel uit mijn lood geslagen.’

De Marina staat dus ook voor een tijdperk.

‘Een Marina had weinig angsten, ook omdat ze een beperkt blikveld had. Niet van 360 graden, maar eerder van een comfortabele 45 graden.’

Ondertussen zit jij wel in andermans blikveld. Zeker sinds je passage in De Slimste Mens ter Wereld. Heeft dat veel veranderd?

‘Ik word af en toe herkend op straat, maar gelukkig zijn de mensen meestal lief. Het gebeurt niet heel vaak, want op tv zie ik er altijd anders uit door alle schmink. Ik zie er dan supergoed uit, maar het tragische gevolg is ook dat ik er in het echte leven dus wat anders uitzie. Terwijl ik wel hetzelfde ben op het podium als ernaast. Ik zou ook geen typetje kunnen spelen. Dat is niet aan mij besteed. Sommige verhalen zijn uitvergroot, maar ik ben altijd honderd procent ik.’

Met je show reis je rond. Is dat een bonus, Vlaanderen beter leren kennen als stand-upcomedian?

‘Ik vind het fantastisch om zo overal te komen. Vlaanderen heeft zo veel mooie plekken. Ik vind het altijd wat gek als ik ergens beland waar ik nog nooit ben geweest, om dan plezier te maken met een zaal vol mensen. Ik sta dikwijls achter het gordijn te kijken hoe al die verschillende mensen de zaal binnenkomen, speciaal voor mij. Als het afgelopen is, blijven alleen het gevoel en de herinnering over.’

Ben je eerder in Kraainem geweest?

‘Zeker! Ik ben hier ooit naar Bas Birker komen kijken. Dat was een van mijn eerste comedy-optredens, meer dan tien jaar geleden. Dat was een van de momenten waarop ik dacht: dat wil ik ook doen. Het is dus super om hier nu zelf te staan.’

Tekst: Michaël Bellon
Foto: © TDW
Uit: lijsterbes september 2026