‘Cultuur toegankelijk maken geeft voldoening’

‘Als kind woonde ik niet in Kraainem, maar in Hoeilaart’, vertelt Sarah. ‘Mijn mama – Adisa Turkovic – werkte in de Foyer van de Lijsterbes. Daardoor kwam ik er zelf ook regelmatig. Jammer genoeg is mijn mama overleden toen ik 16 jaar was. Toen ik 19 jaar werd en alleen woonde in Overijse, wilde ik graag een centje bijverdienen, en ik dacht meteen aan Kraainem. Omdat het zo’n leuke plek was die mij altijd bijgebleven is. Dus ben ik teruggekeerd om zélf een studentenjob te doen in de Foyer. Daar leerde ik uit mijn comfortzone komen. Al zijn mensen uit Kraainem sowieso heel sociaal. Veel mensen hadden mijn mama nog gekend en spraken over haar. Ik voelde me meteen thuis, en heb heel veel leuke mensen leren kennen via de Foyer. Bijvoorbeeld mijn vriend waarmee ik nu samenwoon. Hij is van Kraainem, en ik woon nu ook hier bij hem.’

Fotografie

Omdat ook haar papa ziek werd, moest Sarah al snel op eigen benen staan. Ze studeerde fotografie en werkt als fotograaf in de vastgoedsector door huizen en interieurs te fotograferen. Hoe kwam ze op het idee om fotografie te studeren? ‘Er waren moeilijke momenten in mijn leven, maar ik heb gelukkig ook heel veel oude foto’s van de goede momenten. Mijn ouders maakten heel veel foto’s toen ik klein was. Dat zijn leuke herinneringen die me veel kracht geven. De tijd staat stil op foto’s – dat is het mooie eraan. Dus toen ik op zoek was naar een passie en een beroep voor mijzelf, hebben die foto’s mij op weg gezet, en ben ik fotograaf geworden. Ik heb er heel veel plezier in om voor andere mensen beelden te maken die hen gelukkig maken. Voor mijn beroep heb ik mij gespecialiseerd in vastgoedfotografie omdat dat meer zekerheid geeft. Want als zelfstandige fotograaf heb je het niet altijd makkelijk.’ Toch doet Sarah die vastgoedfotografie heel graag. Ze leert er de streek door kennen, en tegelijk zijn de huisbezoeken ook heel persoonlijk. ‘Het is fijn om te kunnen bijdragen aan een geslaagde verkoop. Al zijn er ook minder gelukkige situaties zoals een scheiding of een overlijden. Altijd is er weer aan ander verhaal. Ik kom altijd met een goed gevoel terug thuis van een opdracht. Je ziet de mensen zoals ze zijn.’

Samen genieten

Behalve fotografie is ook cultuur een lichtpunt in het leven van Sarah. ‘We gingen thuis soms naar theatervoorstellingen en culturele evenementen. Dat heeft mij altijd geïnspireerd, en ik wil daar nu iets van teruggeven aan de mensen. Mensen zien samenkomen om van muziek of kunst te genieten, geeft troost en doet je even al de rest vergeten. Ik wil me nog meer in cultuur verdiepen. Dat is een van de redenen waarom ik nu in de Cultuurraad zit.’ Een paar jaar geleden vroeg voorzitter Steven Schoonejans, met wie Sarah al had samengewerkt toen die de Foyer uitbaatte samen met zijn vrouw, of ze een engagement bij de Cultuurraad zag zitten. ‘Ik heb er even over nagedacht, maar niet lang. Ik voelde mij ook meteen zeer welkom. Ik heb een heel goed contact met alle leden.’

Misschien aarzelen jonge mensen soms om de stap te zetten naar het gemeenschapscentrum en verenigingsleven, maar Sarah kan bevestigen dat je heel snel veel mensen kan leren kennen. ‘Zeker als je naar buiten komt. Het werd daarstraks gezegd op de radio. Cultuur en sociale contacten zijn heel goed voor de gezondheid.’

Vinden jonge mensen in Kraainem voldoende makkelijk hun weg naar het gemeenschapsleven? ‘We proberen in ieder geval een goed contact te onderhouden met de jeugdbewegingen. Er is bijvoorbeeld jeugdhuis de Villa waar misschien nog meer mogelijkheden mee zijn. Jongeren en ouderen leren ook van elkaar. Dat typeert Kraainem eigenlijk. Ik merkte het zelf vroeger in de Foyer, en ook mijn vriend heeft het ervaren dat je hier makkelijk contacten legt over generaties heen. Iedereen spreekt met iedereen.’

Beelden van Kraainem

In een internationale gemeente is er natuurlijk soms wel een taalbarrière. ‘Dat klopt, maar met de Cultuurraad hebben we vorig jaar nog een poëzie-evenement georganiseerd samen met de Franstalige en de Nederlandstalige school, waardoor we die taalbarrière konden doorbreken. Dat vond ik zelf ook leuk. Ik maakte toen foto’s waarop de kinderen hun poëzie konden baseren. Beelden van Kraainem waren een inspiratiebron voor hun woorden en verhalen.’

Kost dat engagement niet te veel tijd? Mensen en zeker jongeren hebben tegenwoordig toch drukke levens. ‘Er is geen druk bij de Cultuurraad. Als ik eens een keer niet wil of kan meedoen, dan is dat geen probleem. Het is zeker niet zo dat je de hele tijd beschikbaar moet zijn. Er zijn een paar vergaderingen van de Cultuurraad per jaar, en die worden ruim op voorhand gepland. Via het WhatsAppgroepje kunnen we makkelijk communiceren en is iedereen makkelijk bereikbaar. Ik probeer gewoon mijn steentje bij te dragen door mijn rol in het bestuur van de Cultuurraad op te nemen, naargelang het nodig is en naargelang ik kan. Soms is dat ideeën spuien op een vergadering, en soms is dat glazen bijvullen op een evenement. Als ik op die manier kan helpen om cultuur toegankelijk en zichtbaar te maken voor meer mensen, dan geeft dat veel voldoening.’