De Mens is voor Vlaanderen wat The Scene is voor Nederland: een stomend rockgezelschap dat blijft verbazen met aanstekelijke nummers en sterke teksten. Vorig jaar nog maakte frontman Frank Vander Linden een solozijsprong, maar nu zijn de drie heren terug in full force. Zelf noemt Frank het de reünie van een groep die vergeten is te splitten.
'Is dit mijn hart?' is een groeiplaat die bij de eerste luisterbeurt misschien wat plat klinkt, maar gaandeweg baant de energie zich via ons trommelvlies toch een weg door onze eigen bloedbanen. Het typische geluid van De Mens wordt op geen enkele manier verloochend: strakke songs, roulerende ritmes, tegendraadse teksten en megalomane melodieën. Het vermakelijke 'Ambulancier' kan zo in het rijtje van 'Irene' of 'Maandag', terwijl 'Ik droomde dat ik sliep' of 'Kettingdromer' voor ons alleen al vanwege de titel geslaagd zijn. Gelukkig zijn die twee songs doordringend genoeg om geen genoegen te moeten nemen met de titel. En zinnen als 'Zoek de breedte in de diepte die de leegte je geeft' ('Kettingdromer') doen ons glimlachen. Hij heeft het nog.
De meest verwonderlijke song is zonder twijfel 'Wals nr. 3'. De titel verklapt al dat dit geen alledaags ritme is dat je van dit trio verwacht. 'Ik besta' biedt dan weer wat meer dan gitaar en drum, maar kan ons daarom nog niet bekoren. Het refrein is nogal afstompend, dus qua bestaansrecht weten we het niet helemaal.Het rustige 'Ooit' is eenvoudig en Vander Lindens stem springt hier erg op de voorgrond. Springt, ja, want bij een toonverandering dreigt het even mis te gaan. Maar wees gerust: na zeventien jaar De Mens staat Vander Linden ook vocaal sterk genoeg in zijn schoenen om daardoor niet te wankelen. Geef ons dan maar 'Eenzaam onder de sterren' of 'DJ Wanhoop': ingekapseld tussen stevige gitaren en een snedige drum is de stempartij hier minder kwetsbaar.'Is dit mijn hart?' bezorgt ons een glimlach, houdt even onze aandacht vast, maar biedt toch te weinig om ons te overdonderden.
Julie Van Oost © Cutting Edge -- 25 Apr 2010
|